Maszyna potrafi tego dokonać. Oczywiście nie byłem w stanie zmierzyć jej skuteczności z pewnością. To by wymagało czasu, którego nie chciałem marnować na tak trywialne rzeczy, jak prognoza pogody. Dało mi to jednak do myślenia.
— Czyli według ciebie maszyna potrafi zasymulować każdą cząsteczkę we wszechświecie?
— Tak.
— Poczekaj — poprosi Marek. — Zatrzymaj się na chwilę, bo zaczynam się pocić. Czy ty chcesz zaraz powiedzieć to, co myślę, że chcesz powiedzieć?
Adam uśmiechnie się złowieszczo.
— Tak — odpowie. — Dokładnie to.
Marek przełknie ślinę.
— Ok. Mów.
— Pomyślałem, że skoro potrafi przewidzieć pogodę, to może potrafi też przewidzieć inne zdarzenia. Zapytałem ją, czy może przewidzieć przyszłość.
Marek głośno westchnie.
— Ale to niemożliwe — powie zdecydowanym tonem. — Rozumiem koncepcję przewidywania pogody, ale nie da się przecież przewidzieć ludzkiego zachowania. Maszyna nie może wiedzieć, co sobie w danym momencie pomyślę i w rezultacie, co później zrobię.
— Też tak sądziłem — przyzna Adam — ale potem zastanowiłem się nad tym, czym właściwie są myśli. Jeśli to tylko wyładowania elektryczne pomiędzy neuronami, to teoretycznie dałoby się to zasymulować. Idąc dalej tym tokiem rozumowania pomyślałem, że jeśli wszechświat powstał w wyniku wielkiego wybuchu, to znaczy, że