się zmienić? Przejść z jednego stanu w odwrotny?
Wyobrażam sobie, że jestem taką Beatką. Pewnego dnia odrywam makijaż od poduszki, patrzę w lustro na swoją zniszczoną twarz i dochodzę do wniosku, że jednak mi w życiu nie wyszło. Że mnie tu nie powinno być, a przynajmniej nie w takiej formie.
Jest wtorek czy tam środa, niby normalny dzień, ale zamiast oglądać z browarem w ręku jakieś niedorozwinięte reality show, stawiam mężowi ultimatum. Albo się ogarniamy, albo odchodzę.
I tego się później trzymam. Sprzątam bałagan w mieszkaniu, kładę dzieci spać o normalnej porze, a przed snem zamiast zabijać szare komórki przed telewizorem, czytam jakąś interesującą powieść. Później każdego dnia zmieniam po trochu swoje życie, by zbliżyć się maksymalnie do normalności. Kupuję przyzwoite ubrania. Zaczynam się uczyć dodatkowego języka. Zapisuję się na jogę. Po kilku latach jestem innym człowiekiem. Kropla naprawdę może wydrążyć skałę. Sama wiem o tym najlepiej.
Monika sprowadziła się znienacka. Wróciła z Niemiec. Rodzice w końcu znaleźli porządną pracę w kraju i mogli wychować swoją jedyną, ukochaną córeczkę w ojczyźnie.
Miała